مجذوب
موزیک رو قطع کرد. مدت زیادی مِن مِن کرد. کاملا سکوت کرد. عصبی شد. الکی خندید. دیگه نخندید. باز مِن مِن کرد.
همه این مدت سکوت کردم.
نمیخواستم هیچ نقشی در هیچ چیزی داشته باشم.
در نهایت گفت: باید اعتراف کنم شنیدن جریان به هم خوردن بلهبرونت، ففط یه نفر رو خوشحال کرد و اون یه نفر من بودم. من ... من همیشه مجذوب شخصیتت بودم. از همون ۱۰ سال پیش. حتا رفتارایی که از نظر بعضیا غیرمتعارف میومد: زودرنجی بیش از حدت، جدیتت، ارادهت، نترس بودنت... و ادمی که امروز میبینم نسبت به همه اون سالها فوقالعادهتر هم شده.... این رهاییت، نوع خندیدنت، نوع حرف زدنت مخصوصا وقتی «سین» رو توکزبونی میگی و از همه «سین»ها خصوصا مشدّدهاش سریع میگذری که معلوم نشه و همین حرفزدنت رو قشنگتر هم میکنه.... محتوای کلامت، صدات، بیانت.... مهربونی بیاندازهت پشت جدیتت و شمشیری که خیلی وقتا انگار از رو کشیدی.... همه اینا برای من جذابه... این که تو یه کافه رفتن و برگشتن، منو بیشتر از همه دخترای زندگیم میبینی! اینکه منو میبینی! ادما وقتی خودشونو نشون میدن که دیده بشن! نه اینکه واسه دیده شدن، خودشونو نشون بدن! تو منو میبینی و من پیشت، در عریانی مطلق دیده میشم. این، همونقدر که برام خوشاینده، برام ترسناک هم هست. این که منو کاملا بلدی و اگه یه روزی بخوای بزنی.... دقیقا میدونی از کجا! به این فکر نمیکنم. با تو میشه حرف زد و نگران نبود که «الان اگه سکوت شه چی باید بگم!». با تو، حرف کم نمیاد و زمان زیاد! و همه اینا برای من جذابه.... . یعنی باید بگم .... نمیخوام ادعا کنم دارم از یه عشق آتشین حرف میزنم. نمیخوام ادعا کنم..... لعنت بهت. نباید الان و این لحظه تو این موقعیت قرار میگرفتم. من بهت ... من بهت حس دوست داشتن دارم. یعنی ... دوستت دارم و ... . نه. دیگه هیچ «و» ای نداره. همین. دوستت دارم.
- بزن کنار
وحشت کرد: میخوای پیاده شی؟
- میخوام یه سیگار بکشم و ماشین به سرگیجهم میندازه.
ترسیده بود. شایدم نقش ترسیدن رو بازی میکرد. نمیتونستم مطمئن باشم همه این جملات رو از قبل تمرین نکرده باشه. نمیدونستم چقدرش بخاطر همه سالهای گذشته و اتفاقات تلخ زندگی و تنهایی فعلیشه. میدونستم اونی که اول جذب شده بود من بودم. سه سال قبل. درست چند روز قبل از مهاجرتم. میدونستم راجعبهش نوشته بودم: «تنهایی، اندوتلیوم رگهای من است. سرتاسر مرا در نوردیده و من، رگ به رگ آن را نوشیدهام... با این حال.... من آن سه ساعت کافه لانژ ۱۳ تیر ۱۴۰۲ را تنها نبودهام. همان روزی که کتابم را در دستش بالا گرفته بود و گفته بود: این اچیومنته غزل! گفته بودم «ولی شناسنامه نداره.» گفته بود: بچه بدون شناسنامه هم هنوز بچهست و ارزشمند!»
اما چرا همه این مدت غیب شده بود؟
شاید به همون دلیلی که هفته پیش گفت: استاکت میکردم. تو توییتر. نوشته بودی عاشق شدی و خوشحالی.
وینستون داشت. ظریف. ضعیف. ناکارآمد.
- اون یکی
اون یکی رو نمیدونم چی بود اما همین که اون نخ نحیف نبود، کفایت میکرد. یه نخ بیرون کشید و بهم داد و جلوی صورتم فندک زد.
- سرتو بیار بالاتر
نگاهش کردم: نسوزون منو!
سکوت کردم.
مکث کرد: من فقط سوختن بلدم غزل. سوزوندن بلد نیستم.
چون بعضیا کامنت گذاشتن، این قسمت رو تغییر میدم و بیشتر مینویسم: